Έχω μπουχτίσει με φαγητά,
και την κοιλιά μου έκαψα
με ξύδια παλιά.
Ζω μέσα σ’ όνειρο εμετικό
και ροχαλίζω με πανικό.
Στον εφιάλτη μου βλέπω πολλούς,
και πλέμπα σκέτη και τυχερούς.
Τρέχουν, σκοντάφτουν — πώς να σωθούν;
Οι δήμιοι έρχονται και τους τραβούν.
Η καρμανιόλα στημένη, στο lounge του χορού
κοφίνια με πτώματα χυμένα παντού.
Ανθρώπου δε φαίνεται καμία θωριά,
μαϊμούδες, σκύλοι και τρωκτικά.
Με οίστρο φωνάζουν και μας ζητούν:
"Σφάξτε τους όλους με μια σπαθιά!
Κάψτε του άκληρου την αγορά!
Βαρβάρους δε θέλατε;
Ήρθαμε εμείς.
Γνήσιοι.
Γήινοι.
Αιμοσταγείς!"
Αυτή η ιστορία
δε θα ’χει τέλος καλό.
Δε θα ’ρθει μετά
κανένα μωρό.
Ούτε και γόνος
Μα ούτε φρικιό
Θα να τεχνούργημα ρομποτικό
με αίμα όμως και με φαλό.
Στις οθόνες μας δείχνουν στατιστικές,
οι ίδιοι και πάλι και πάντα μ’ αμαρτίες παλιές.
"Ξερεις του λόγου σου να κυβερνάς;
Εγώ το άκουγα απ’ την κοιλιά της μαμάς.."
"Να τους φοβάστε", μας λέει η TV,
και είναι η φωνή της στυλιστική
σαν το σακάκι - φουστάνι που τώρα φορεί
αυτή η ρεπόρτερ η αυστηρή..
Κι εγώ ξυπνάω με πανικό,
και είν τ' ονειρό μου πραγματικό
Η καρμανιόλα ακόμα εκεί,
σαν μια φάμπρικα γερμανική
και τα δρακάκια μηχανικά
drone θα είναι, πετάνε σκάγια πηρυνικά
Βαρβάρους δε θέλατε;
Ήρθαμε εμείς.
Μοντέρνοι.
Άτρωτοι.
Τηλεσφαγείς.
Και είναι δήμιοι με άλλες μουτσούνες
Με terra byte μες τις μαούνες
Δεν έχουν μάτια, δεν έχουν αυτιά —
έχουν αλγόριθμους και μαγικά.
