Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Ré vo lu tion !

 Ré vo lu tion !

Δυο πάθη έχω, τι να πω,
και σαματά και ρεμπελιό,
με γέλια, σάλο και χορό,
κάνω τον κόσμο ανεκτό!
A gi ta tion !
Δυο πάθη έχω, τι να πω,
κι επανάσταση ζητώ,
με απεργίες και σαμποτάζ,
στους δρόμους στήνουμε μπαράζ!
Ré vo lu tion !
Δυο πάθη έχω, τι να πω,
και σαματά και ρεμπελιό,
να γίνει ο κόσμος μια γιορτή,
κι όλη η γη να σηκωθεί!
In sur rec tion !
Δυο πάθη έχω, τι να πω,
κομμούνα και ξεσηκωμό,
να βάζω γκολ στ’ αφεντικά,
και να νικώ τους μπουρζουά!
Ré vo lu tion !
Δυο πάθη έχω, τι να πω,
το δίκιο και τον σαματά,
παιδεία, σύνταξη, ψωμί
και την υγεία μας μαζί!
Pas d’ad-di-tion !
Δυο πάθη έχω, τι να πω,
κι έχω το δίκιο να ζητώ,
να έχω φουλ καλοριφέρ
και να μη γράφει το κοντέρ!
Ré vo lu tion !
Δυο πάθη έχω, τι να πω,
ξεσηκωμό και λεφτεριά,
μου λεν «το μέτρο να κρατάς»,
μα με ζυγώνει ο θανατάς!


Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Η Ευρώπη δεν αλλάζει; Ας το δοκιμάσουμε στην πράξη

 ΠΗΓΗ: 

Η Ευρώπη δεν αλλάζει; Ας το δοκιμάσουμε στην πράξη - Γράφει ο Αλέξανδρος Σταθακιός*

Ένα βέτο στον προϋπολογισμό για κοινωνική σύγκλιση, παραγωγική ανασυγκρότηση και αλλαγή των Συνθηκών Ποιος κερδίζει πραγματικά από την ευρωπαϊκή ενοποίηση; Η συζήτηση περιορίζεται συχνά στο πόσα καταβάλλει κάθε κράτος στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και πόσα εισπράττει. Η Ελλάδα εμφανίζεται ως ωφελημένη, ενώ η Γερμανία, η Δανία ή η Σουηδία ως χρηματοδότες. Όμως ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός δεν είναι η ευρωπαϊκή οικονομία. Μια χώρα μπορεί να συνεισφέρει περισσότερα από όσα εισπράττει και να ωφελείται από τις εξαγωγές, τις επενδύσεις και τη δραστηριότητα των επιχειρήσεών της. Μια άλλη μπορεί να λαμβάνει κονδύλια και να παραμένει εξαρτημένη από εισαγωγές, ξένη τεχνολογία και αποφάσεις που λαμβάνονται αλλού. Το ζήτημα είναι πώς κατανέμονται η παραγωγή, τα κέρδη, η εργασία και η οικονομική ισχύς — όχι τι εισπράξαμε κάποτε, αλλά ποια Ευρώπη θέλουμε μετά το 2027. 

 Η κοινωνική αντίφαση της ενιαίας αγοράς 

 Η Δανία και η Σουηδία διατηρούν ισχυρές παραδόσεις κοινωνικής προστασίας και συλλογικών διαπραγματεύσεων. Παρ’ όλα αυτά, κυβερνήσεις τους έχουν υποστηρίξει περιοριστικούς ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς και δημοσιονομική αυστηρότητα. Γιατί να θεωρείται ευκολότερα αποδεκτή η κοινή δημοσιονομική κινητοποίηση για εξοπλισμούς παρά για κατοικία, υγεία, παιδεία ή παραγωγική ανασυγκρότηση; Δεν πρόκειται για άρνηση των αναγκών ασφάλειας, αλλά για αμφισβήτηση της ιεράρχησης. 

 Η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων διευκολύνει τις επενδύσεις και τη μεταφορά τεχνογνωσίας. Μπορεί, όμως, να επιτρέπει στις επιχειρήσεις να αξιοποιούν τις διαφορές μισθών, φορολογίας και εργασιακής προστασίας, πιέζοντας τους εργαζομένους διαφορετικών χωρών να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Δεν αποτελεί κάθε μισθολογική διαφορά «κοινωνικό ντάμπινγκ»: μετρούν η παραγωγικότητα, οι δεξιότητες και η διάρθρωση της οικονομίας. Πρόβλημα υπάρχει όταν η υποβάθμιση της εργασίας γίνεται συστηματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Η άνοδος των ελληνικών εργασιακών δικαιωμάτων μπορεί έτσι να προστατεύει και τις συλλογικές κατακτήσεις των εργαζομένων του Βορρά. Το κεφάλαιο δεν έχει μόνο μία εθνική ταυτότητα Η γερμανική επιχειρηματική παρουσία στην Ελλάδα είναι συγκεκριμένη: Deutsche Telekom στον ΟΤΕ, Fraport στη διαχείριση δεκατεσσάρων περιφερειακών αεροδρομίων, RWE σε ενεργειακές συνεργασίες με τη ΔΕΗ, Lidl στο λιανεμπόριο και Boehringer Ingelheim στη φαρμακευτική παραγωγή. Δεν ταυτίζονται, βέβαια, η μετοχική ιδιοκτησία, η παραχώρηση υποδομών, η κοινοπραξία και η πώληση εξοπλισμού. Ούτε κάθε ξένη επένδυση είναι επιζήμια: μπορεί να δημιουργεί θέσεις εργασίας και τεχνογνωσία. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η Hellenic Train. Ελέγχεται από τον ιταλικό κρατικό όμιλο Ferrovie dello Stato, ο οποίος δραστηριοποιείται και στη Γερμανία μέσω της Netinera Deutschland και της TX Logistik. Η ιδιοκτησία δεν εξαντλεί την πραγματικότητα: ευρωπαϊκοί όμιλοι συνδέουν διαφορετικές αγορές μέσα από παραγωγή, χρηματοδότηση, τεχνολογία και εμπορικές συνεργασίες. Η κερδοφορία τους δεν συνεπάγεται αυτομάτως ευημερία των εργαζομένων της χώρας προέλευσής τους ούτε παραγωγική αυτονομία της χώρας υποδοχής. Γι’ αυτό η αντίθεση δεν είναι «Έλληνες εναντίον Γερμανών», αλλά ανάμεσα σε διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα μέσα σε κάθε χώρα.

 Κοινωνική σύγκλιση σημαίνει και αλλαγή παραγωγικού μοντέλου 

 Οι ελληνικές κυβερνήσεις διεκδικούν ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και δημοσιονομικά περιθώρια, σπανιότερα όμως θέτουν ως όρο την αλλαγή των κανόνων που συντηρούν τις ανισότητες. Η εξάρτηση από τον τουρισμό, τις υπηρεσίες και το σχετικά χαμηλό εργατικό κόστος δεν ανατρέπεται με διακηρύξεις. Απαιτεί εγχώριες δημόσιες επενδύσεις, βιομηχανική πολιτική, έρευνα, υποδομές και ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων. Η κοινωνική Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει δεσμευτικό περιεχόμενο: αξιοπρεπείς μισθούς με σεβασμό στις εθνικές ιδιαιτερότητες, ισχυρή συλλογική διαπραγμάτευση, δημόσια υγεία και παιδεία, κοινωνική κατοικία, συντάξεις και περιορισμό της φοροαποφυγής. Χρειάζεται χρηματοδότηση για παραγωγική αναβάθμιση, διαφορετικά η κοινωνική σύγκλιση θα μείνει ανεφάρμοστη. Αντίστοιχα, η παραγωγική ανάπτυξη χωρίς αναδιανομή μπορεί να αυξήσει μόνο τα κέρδη. 

 Το βέτο ως θεσμικό εργαλείο 

 Ας υποθέσουμε ότι, ενόψει του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου 2028–2034, μια ελληνική κυβέρνηση αρνείται να συναινέσει χωρίς συμφωνία σε τέσσερις κατευθύνσεις. 

 Πρώτον, δεσμευτικό κοινωνικό και εργασιακό πρωτόκολλο, υποχρεωτικό για όλα τα κράτη μέλη, με κοινό ελάχιστο επίπεδο προστασίας που δεν θα θίγει ευνοϊκότερες εθνικές ρυθμίσεις.

 Θα καθιερώνει υποχρεωτική σύναψη και καθολική εφαρμογή γενικών και κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, μεταξύ αντιπροσωπευτικών συνδικαλιστικών και εργοδοτικών οργανώσεων. Ο κατώτατος μισθός 

θα ορίζεται τουλάχιστον στο 75% του εθνικού διάμεσου μισθού. Θα ελέγχεται η αναλογία υψηλότερων προς χαμηλότερες συνολικές αμοιβές, συνυπολογίζοντας βασικούς μισθούς, επιδόματα θέσης, μπόνους, μετοχές, δικαιώματα προαίρεσης και κάθε άλλη παροχή προς διευθυντικά στελέχη. 

Θα κατοχυρώνεται το οκτάωρο ως υποχρεωτικός ημερήσιος κανόνας, με στενά οριοθετημένες εξαιρέσεις, καθώς και η απεργία και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες, με απαγόρευση εργοδοτικού lockout και αντισυνδικαλιστικών απολύσεων. Η αύξηση των πραγματικών, προσαρμοσμένων λειτουργικών κερδών μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων θα συνεπάγεται υποχρεωτικές μόνιμες αυξήσεις μισθών: ως προτεινόμενος κανόνας, τουλάχιστον το 25% της ετήσιας πραγματικής αύξησης των κερδών θα κατευθύνεται σε πρόσθετες αυξήσεις του συνολικού μισθολογικού κονδυλίου, με προτεραιότητα στους χαμηλόμισθους και κατανομή μέσω συλλογικών διαπραγματεύσεων. Δημόσια αρχή θα ελέγχει ισολογισμούς και ενδοομιλικές συναλλαγές με ουσιαστική συμμετοχή εκλεγμένων συνδικαλιστικών εκπροσώπων, πρόσβαση στα αναγκαία στοιχεία και κυρώσεις για απόκρυψη ή τεχνητή μεταφορά κερδών.

 Θα θεσπιστεί επίσης υποχρεωτικός ευρωπαϊκός φόρος χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, στη λογική του φόρου Τόμπιν, σε συναλλαγές τίτλων και επιλεγμένων παραγώγων εντός της Ένωσης και σε διασυνοριακές συναλλαγές που συνδέονται με ευρωπαϊκούς τίτλους ή ιδρύματα, με δικλίδες κατά της φοροαποφυγής και χωρίς αδιάκριτη επιβάρυνση συνήθων πληρωμών. Τα έσοδα θα στηρίζουν την κοινωνική και παραγωγική σύγκλιση. 

 Η συμμόρφωση με το πρωτόκολλο θα αποτελεί προϋπόθεση ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και θα υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο και κυρώσεις. Δεύτερον, κοινό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης για μεταποίηση, ενέργεια, αγροδιατροφή, τεχνολογία και υποδομές, χρηματοδοτούμενο και από κοινό δανεισμό και προοδευτικούς ευρωπαϊκούς πόρους. Τρίτον, διαπραγμάτευση δεκαετούς αναστολής εξυπηρέτησης επιλέξιμων επίσημων ενδοευρωπαϊκών δανείων, με σαφή προσδιορισμό χρεολυσίων, ενδεχόμενων τόκων, πιστωτών και συμβατικών αλλαγών. Τέταρτον, επίσημη ενεργοποίηση της διαδικασίας αναθεώρησης των Συνθηκών βάσει του άρθρου 48 ΣΕΕ, τα άρθρα 123–125 ΣΛΕΕ με αντικείμενο, χρονοδιάγραμμα και δημοκρατικό έλεγχο. Το άρθρο 312 ΣΛΕΕ προβλέπει, κατά τον ισχύοντα κανόνα, ομοφωνία στο Συμβούλιο και συγκατάθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το δημοσιονομικό πλαίσιο. Εάν δεν εγκριθεί νέο, παρατείνονται τα όρια και οι σχετικές διατάξεις του τελευταίου έτους του προηγούμενου. Η ΕΕ, λοιπόν, δεν «κλείνει». Ωστόσο, η αβεβαιότητα, οι ανάγκες νέων νομοθετικών πράξεων και οι οικονομικές πιέσεις επιβάλλουν σοβαρή προετοιμασία. Το βέτο δεν δημιουργεί χρήματα ούτε διαγράφει χρέη· είναι διαπραγματευτική δυνατότητα, όχι πανάκεια. Στο ίδιο πλαίσιο μπορεί να εξεταστεί ένας δημόσιος ευρωπαϊκός μηχανισμός πολυμερούς συμψηφισμού — clearing — για αναγνωρισμένες, νομικά συμβατές επίσημες απαιτήσεις. Από τις εθνικές διεκδικήσεις σε πανευρωπαϊκό κίνημα Μια τέτοια διαπραγμάτευση δεν μπορεί να εμφανιστεί ως αίτημα ελληνικής εξαίρεσης. Απευθύνεται στον Γερμανό εργαζόμενο που ανησυχεί για την αποβιομηχάνιση, στη Σουηδή εργαζόμενη που υπερασπίζεται τις συμβάσεις της, στον Ισπανό νέο που διεκδικεί κατοικία, στον Έλληνα που μεταναστεύει για αξιοπρεπή δουλειά, στον εργαζόμενο της Ανατολικής Ευρώπης που δεν θέλει η χώρα του να παραμένει περιφέρεια χαμηλού κόστους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν συμφωνούν απαραίτητα για το ευρώ, τις Συνθήκες ή το μέλλον της Ένωσης. Οι κοινωνικές αντιστάσεις στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις για την κατοικία στην Ισπανία, οι διεκδικήσεις στη γερμανική βιομηχανία και οι σκανδιναβικοί αγώνες για τις συλλογικές συμβάσεις δεν συγκροτούν αυτόματα κοινό κίνημα. Μπορούν όμως να συναντηθούν σε ένα ελάχιστο πρόγραμμα: εργασία χωρίς κοινωνικό ντάμπινγκ, κοινή χρηματοδότηση, δίκαιη φορολογία, παραγωγική σύγκλιση και αλλαγή των δημοσιονομικών κανόνων. Η ριζική αλλαγή ή η ειρηνική αποδέσμευση; Υπάρχει και ένας κίνδυνος που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε: η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να συνενώσει οικονομίες με άνισες παραγωγικές δυνατότητες, διαφορετικά κοινωνικά πρότυπα και συχνά ανταγωνιστικά πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Όταν οι κοινοί δημοσιονομικοί κανόνες και το παραγωγικό μοντέλο δεν αμβλύνουν αυτές τις αντιθέσεις, αλλά ενίοτε τις οξύνουν, απειλείται η συνοχή της ίδιας της Ένωσης. Μια αποφασιστική διεκδίκηση, ακόμη και με βέτο, ενδέχεται να αυξήσει τον κίνδυνο εσωτερικής αποσύνθεσης. Το γνωρίζουμε. Δεν είναι όμως αυτονόητο ότι η συνέχιση της σημερινής πορείας είναι ασφαλέστερη. Η κοινωνική ανισότητα, ο οικονομικός ανταγωνισμός και η κλιμακούμενη στρατιωτικοποίηση εγκυμονούν επίσης κινδύνους. Ο πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος ούτε αποτελεί ενιαίο σχέδιο όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων· ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται πολιτική αντίσταση στις επιλογές που αυξάνουν την πιθανότητά του. Προτεραιότητά μας είναι μια ριζικά κοινωνική και δημοκρατική αναμόρφωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αν αυτή αποδειχθεί ανέφικτη, μια συντεταγμένη, ειρηνική και δημοκρατικά αποφασισμένη αποδέσμευση, με συμφωνίες συνεργασίας και προστασία δικαιωμάτων, θα ήταν προτιμότερη από την επιβολή της ενότητας με αυταρχισμό ή πολεμική κλιμάκωση. Δεν επιδιώκουμε τη διάλυση ως αυτοσκοπό, αλλά δεν αποδεχόμαστε την ενότητα ανεξάρτητα από το κοινωνικό της περιεχόμενο. Η ειρήνη, η δημοκρατία και η αξιοπρεπής ζωή προηγούνται κάθε θεσμικής αρχιτεκτονικής. Πάνω απ’ όλα, όμως, δεν αρκεί μια συμφωνία κομμάτων ή κυβερνήσεων. Όσο θα ασκούνται πιέσεις για άρση του βέτο χωρίς ουσιαστικές αλλαγές, θα χρειάζεται διαρκής, μαζική, ειρηνική κινητοποίηση εργαζομένων, συνδικάτων, νέων και κοινωνικών οργανώσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη — με τη μαχητικότητα που γνωρίσαμε στους μεγάλους γαλλικούς κοινωνικούς αγώνες. Δεν απαιτείται να συμφωνήσουμε από τώρα αν η ΕΕ μπορεί τελικά να αλλάξει. Απαιτείται να διεκδικήσουμε συγκεκριμένα όσα χρειάζονται οι κοινωνίες. Το βέτο θα είναι το θεσμικό μέσο· η κινητοποίηση των ανθρώπων, η πραγματική δύναμη της αλλαγής. 



 * Κοινωνιολόγος – Υποψήφιος διδάκτορας Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου Από την έντυπη έκδοση του «Σαμιακού Βήματος»

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026

ΕΠΙΚΑΙΡΟΝ 2

 Έχω μπουχτίσει με φαγητά,


και την κοιλιά μου έκαψα


με ξύδια παλιά.


Ζω μέσα σ’ όνειρο εμετικό


και ροχαλίζω με πανικό.


Στον εφιάλτη μου βλέπω πολλούς,


και πλέμπα σκέτη και τυχερούς.


Τρέχουν, σκοντάφτουν — πώς να σωθούν;


Οι δήμιοι έρχονται και τους τραβούν.


Η καρμανιόλα στημένη, στο lounge του χορού 


κοφίνια με πτώματα χυμένα παντού.


Ανθρώπου δε φαίνεται καμία θωριά,


μαϊμούδες, σκύλοι και τρωκτικά.


Με οίστρο φωνάζουν και μας ζητούν:


"Σφάξτε τους όλους με μια σπαθιά!


Κάψτε του άκληρου την αγορά!


Βαρβάρους δε θέλατε;


Ήρθαμε εμείς.


Γνήσιοι.


Γήινοι.


Αιμοσταγείς!"




Αυτή η ιστορία


δε θα ’χει τέλος καλό.


Δε θα ’ρθει μετά


κανένα μωρό.


Ούτε και γόνος 


Μα ούτε φρικιό


Θα να τεχνούργημα ρομποτικό 


με αίμα όμως και με φαλό. 


Στις οθόνες μας δείχνουν στατιστικές,


 οι ίδιοι και πάλι και πάντα μ’ αμαρτίες παλιές.


"Ξερεις του λόγου σου να κυβερνάς;


Εγώ το άκουγα απ’ την κοιλιά της μαμάς.."


"Να τους φοβάστε", μας λέει η  TV,


και είναι η φωνή της στυλιστική


σαν το σακάκι - φουστάνι που τώρα φορεί


αυτή η ρεπόρτερ η αυστηρή.. 


Κι εγώ ξυπνάω με πανικό,


και  είν τ' ονειρό μου πραγματικό 


Η καρμανιόλα ακόμα εκεί,


σαν μια φάμπρικα γερμανική


και τα δρακάκια μηχανικά 


drone θα είναι, πετάνε σκάγια πηρυνικά  


Βαρβάρους δε θέλατε;


Ήρθαμε εμείς.


Μοντέρνοι.


Άτρωτοι.


Τηλεσφαγείς.


Και είναι δήμιοι με άλλες μουτσούνες


Με terra byte μες τις μαούνες 


Δεν έχουν μάτια, δεν έχουν αυτιά —


έχουν αλγόριθμους και μαγικά.


Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Στην τραμπάλα της εξουσίας, ποιος βαραίνει περισσότερο;

 


Η εικόνα που ταιριάζει με την ταξική πάλη είναι μια τραμπάλα. Στη μια άκρη κάθονται το χρήμα, τα μεγάλα μέσα και οι πολιτικές δυνάμεις που τα υπηρετούν. Στην άλλη είμαστε περισσότεροι, αλλά ακόμα σκόρπιοι. Εργάτες, αγρότες, άνεργοι, συνταξιούχοι. Μας σηκώνουν με μια περικοπή, μας πετούν κάτω με μια καλά προετοιμασμένη προπαγάνδα. Το πλήθος μας από μόνο του δεν τους δυσκολεύει. Η κοινή μας δύναμη μπορεί.

Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2025

«Από τον Πόλεμο στο Ψωμί: οι οικογένειες που θυμούνται»

 


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ! 

Σκέψεις με αφορμή την 28η Οκτωβρίου και τον “Κήπο της Βιβλιοθήκης”


Υπάρχουν γραμμές που χωρίζουν, και γραμμές που κρατούν τον κόσμο όρθιο. Το 1940, η Ελλάδα αντιστάθηκε σε μια εισβολή· αλλά πίσω από το μέτωπο υπήρχε κι ένα άλλο, αόρατο: εκείνο των σπιτιών, των οικογενειών, των παιδιών που περίμεναν ένα γράμμα.

Αυτό το μέτωπο δεν πέρασε ποτέ. Συνεχίζει, κάθε φορά που ένας άνθρωπος υπερασπίζεται την ειρήνη,

τη μνήμη, τη φωνή του άλλου.

Στον Κήπο της Βιβλιοθήκης 2, οι εθελοντές του Φάρου μιλούν γι’ αυτό το άλλο μέτωπο — όχι με στρατιωτικές ιαχές, αλλά με ιστορίες.

Στις «Ιστορίες Πολέμων» θυμούνται τον παππού που κρύφτηκε στα βουνά, το παιδί που φώναξε «No sparare, μπαμπά!», τη θεία που περίμενε επιστολές που δεν ήρθαν ποτέ.

Η ιστορία γράφεται ξανά — όχι από τις νίκες, αλλά από τις φωνές που αρνούνται να ξεχάσουν.

Τα αντιπολεμικά κείμενα του εργαστηρίου —από τον Μυριβήλη και τον Ρεμάρκ ως τη Σαχτούρη  δείχνουν πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο μια μάχη με όπλα, αλλά με τη λήθη.

Ο άνθρωπος που θρηνεί, ο στρατιώτης που αρνείται να σκοτώνει, η μάνα που προσφέρει γάλα στον “εχθρό”, γίνονται σύμβολα ενός άλλου ηρωισμού: εκείνου της συμπόνιας.

Και έπειτα, το ψωμί. Το “ψωμί της Μεσογείου”, στο βιωματικό εργαστήρι της ομάδας, δεν είναι απλώς τροφή· είναι η υλική μορφή της ειρήνης.

Όπου ο πόλεμος χωρίζει, το ψωμί ενώνει. Οι εθελοντές, με τις δράσεις τους στα σχολεία, στα χωριά, στις κοινότητες, κρατούν ζωντανή αυτή τη “γραμμή” — την πιο σπουδαία γραμμή άμυνας: την κοινότητα που θυμάται και νοιάζεται.

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο “όχι” στον κατακτητή· είναι “ναι” στην αντοχή των ανθρώπων να υπερασπίζονται την αγάπη, τη συνεργασία, την ψυχή.

Στον “Κήπο της Βιβλιοθήκης”, αυτό το “ναι” καλλιεργείται ξανά, με χώμα από μνήμη και με νερό από λόγο.

Οι εθελοντές δεν υψώνουν όπλα· υψώνουν λέξεις, ψωμί, ιστορίες — κι αυτές είναι σήμερα η πιο γενναία μορφή άμυνας


https://www.academia.edu/129375198/_%CE%A3%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%BA%CE%AE%CF%80%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7%CF%82_2_

Ré vo lu tion !

  Ré vo lu tion ! Δυο πάθη έχω, τι να πω, και σαματά και ρεμπελιό, με γέλια, σάλο και χορό, κάνω τον κόσμο ανεκτό! A gi ta tion ! Δυο πάθη έ...