Ούτε Λέοντες, ούτε Κρέοντες... μάλλον Κλαίοντες

           Τις τελευταίες μέρες έχω κατακλειστεί και στο μεγάλο πεδίο και στο ..μικρό από πρακτικές ανθρώπων που πραγματικά είχαν τα φόντα να γίνουν "οι άνθρωποι που χρειαζόταν οι καιροί", αλλά δεν τα κατάφεραν γιατί "κόλλησαν" σε μιαν ιδέα, μια άποψη, ένα στόχο. Έναν  σκοπό που θα μπορούσε να είναι ο "κεντρικός", αλλά όχι ο μόνος, ενώ μπορούσαν να προσπαθήσουν να δοκιμάσουν και εναλλακτικές πορείες, καθώς ο σκοπός αυτός παρέμενε επί του παρόντος "σκοτεινός".  Σκέφτομαι μάλλιστα ότι και εγώ ο ίδιος έπεσα σε ένα κρίσιμο διάστημα σε τέτοια "λούμπα". Έτσι θυμήθηκα το κείμενο που είχα γράψει στο πρώτο μου Blog Tsouknida . Το έψαξα και είπα να το αναρτήσω ξανά εδώ. 

    Τους ανθρώπους αυτούς τους ξεχωρίζω από τους άλλους , που ποτέ "δεν παίρνουν χαμπάρι". Αυτούς που  δεν έχουν καν στόχους. Με αυτούς "κολλάω" κι εγώ, όπως ο Αριστοφάνης απέναντι στον Κλέωνα.  

Βέβαια- θα πει κανείς- αν δεν υπήρχε αυτό το κόλλημα, ίσως να μην υπήρχε ο ποιητής Αριστοφάνης:  Ἀχαρνῆς (425), Ἱππῆς (424)- όπου ο Κλέων  εμφανίζεται επί σκηνής ως Παφλαγόνας- Νεφέλες (423) και  Σφῆκες (422) είναι η πολιτική κριτική του Αριστοφάνη απέναντι στην δημαγωγία του Κλέωνα και των ομοίων του. Είναι γνωστό ότι ο τελευτάιος είχε μηνύσει τον ποιητή " ότι δυσφημούσε τους άρχοντες και τον αθηναϊκό λαό " , αλλά ο Αριστοφάνης αθωώθηκε....
Τέλος πάντων κάποιοι έχουν τον χρόνο για να μετανοήσουν , έτσι ώστε να τους θυμόμαστε ως Κρέοντες και όχι ως Κλέοντες.. (Με έπιασε το θεολογικό μου!). Διαβάστε το άρθρο μου προ δεκαπενταετίας:  

Σάββατο, Απριλίου 21, 2007

ΠΑΝΤΑ ΚΡΕΩΝ

Σήμερα είπα να ασχοληθώ με τους Κρέοντες, διότι βλέπω διαρκώς στην εμπειρία μου, πολιτική και κοινωνική να ευδοκιμούν τελευταία αυτές οι προσωπικότητες.

Και λέγοντας κανείς Κρέων, μπορεί να βάλει μαζί και τον Οιδίποδα, τον Οθέλο και όποια άλλη τραγική μορφή Εξουσίας, που η Δραματογραφία από τ’ αρχαία χρόνια φρόντισε να μας περιγράψει.

Όλοι αυτοί οι Ήρωες έχουν το εξής κοινό στοιχείο: Είναι ηττημένοι άνθρωποι.

Πρόσωπα έξυπνα και δυναμικά που ηττήθηκαν μέσα στην Εξουσία και δια της Εξουσίας.

Τι κι αν ο Οιδίποδας, έλυσε το περίφημο αίνιγμα της Σφίγγας. Είχε μπροστά του την τραγική αλήθεια και δεν μπορούσε να τη δει.

Όσοι προσπαθούσαν να τον συμβουλέψουν, ώστε να αποχωρήσει πιο ομαλά σε μια πιο γόνιμη μοναξιά –πάντα μια τέτοια ισχύς κρύβει πολλή μοναξιά, που άλλος την αντέχει κι άλλος όχι- ήταν εχθροί, έκαναν σκοτεινές συνομωσίες, ή ήταν απλά αφελείς.

Κι ο άλλος ο Κρέων, πεπεισμένος ότι η δική του λύση στο πρόβλημα της Πόλεως (να θανατώσει την Αντιγόνη) ήταν η μόνη δίκαιη και σωστή, δεν άκουγε ούτε τον Λαό, ούτε τους δικούς τους ανθρώπους (τον γιο του).

Μόνος, κατάμονος στην κρίση του. «Είμαι αυτός που αποφασίζει κι εγώ έτσι αποφάσισα..» σκεφτόταν.

Κι ο άλλος, έπρεπε να σκοτώσει πρώτα την γυναίκα του, για να αναφωνήσει:

«Αχ, έπρεπε να σε είχα ακούσει!»

Σε εκείνες τις εποχές, αν δεν ήθελαν να ακούν, σκότωναν. Βλέπετε δεν είχε έρθει ακόμα ο Γκέμπελς, για να μας μάθει την δύναμη της προπαγάνδας. Να μην μπορεί να γίνει διάλογος δηλαδή, φιμώνοντας ηθικά, όποιον πάει ν’ αρχίσει την κουβέντα.

«Κατηγορείτε, κατηγορείτε, κάτι πάντα θα μείνει», έλεγε ο γκαουλάϊτερ στους Ναζήδες.

Κι έτσι κάποια έσχατη, τραγική στιγμή άκουγαν.

Κι έλεγαν «Ήμουν τυφλός, στα μάτια, στ΄ αφτιά και στο μυαλό».

Κι έτσι διέσωζαν την υστεροφημία τους. Ότι ήταν δηλαδή, καλοί και δίκαιοι άρχοντες, που κάποιο ξαστόχημα του μυαλού τους νίκησε.

Γιατί αυτή είναι και η έννοια της αμαρτίας σε τέτοιες πράξεις, η αρχαιοελληνική, δηλαδή το ξαστόχημα του νου, που βέβαια μετά πρέπει να έχεις σθένος και προσωπική καλλιέργεια για να το αντέξεις.

Και οι άνθρωποι αυτοί ήταν τραγικοί και όχι κωμικοί ήρωες, γιατί είχαν τέτοια καλλιέργεια.

Οι κωμικοί ήταν κάτι δικτατορίσκοι του συρμού, που άφηναν απομνημονεύματα, όπου για όλα έφταιγαν οι άλλοι που δεν είχαν Ηθική (Χριστιανική ή άλλη), ή ήταν βλάκες που δεν μπορούσαν να καταλάβουν το μεγαλείο της στρατηγικής και τακτικής τους.

Και βέβαια όσα λέγανε δεν είχανε νόημα γιατί δεν ήταν άνθρωποι ούτε Ηθικοί, ούτε Πολιτικοί.

ΝΟΜΙΖΑΝ ότι ήταν Λέοντες, αλλά τελικά ούτε Κρέοντες κατόρθωσαν να υπάρξουν...

Πηγή: http://tsouknida.blogspot.com/2007/04/blog-post_21.html

ΚΡΑΤΑΙΑ ΩΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΓΑΠΗ

ΣΟΦΙΣΤΗΣ (δοκιμή2)

Σε έψαχνα στην αγορά ανάμεσα σε πιθάρια και χλωρά τυριά.

Ανάμεσα σε νέους επιφανών οικογενειών σε βρήκα, να κάνεις μια διάλεξη δίκην διαφημίσεως, όπως σε κατηγορούσαν.   

Τότε είπες πρώτη φορά εκείνη την ιστορία για τον Προμηθέα...

Α, μπα; παραδέχεσαι και εσύ μίαν "ανώτερη δύναμη";

Κι ας σ' έχουνε για άθεο . 

(Αργότερα βέβαια  οι "γραμματικοί" ερμήνευσαν :"Για την ανάγκη του μύθου".)

Κι όμως, ω Σοφιστά, κάτι σε κινούσε να παραδεχτείς ετούτη την περιώνυμη δύναμη.

Την ξέρεις, άλλωστε, καλά ετούτη τη γενιά :

Με πολύ σοβαρότητα θα πει πως γνωρίζει τον Λόγο του σύμπαντος κόσμου

και μετά θα αφεθεί, πλανεμένη από τις έξεις της.  

Θα έχει πάντα πράξεις για την δύσκολη ώρα, με ηρωισμό και τραγική 

ομορφιά, αλλά η Λύση θα είναι αμφίβολη. 

Περπατώντας τα χρόνια με φίλους και αντίπαλους της Σοφίας, πολλούς γνωρίσαμε: 

Ένας απ' τους πιο παρατηρητικούς, θα έκανε τον σχοινοβάτη για ν' αποδείξει ότι υπάρχει ισορροπία.. 

Κι ο άλλος, που έψαχνε  την αλήθεια εξ' αντανακλάσεως .. 

Άλλος θέλει να πιαστεί από τις νεφέλες κι άλλος λέει ότι βρήκε ένα τρόπο για να είμαστε ατάραχοι: σαν τους γαϊδάρους δηλαδή.. 

 

Μόνο ένας Νους θα μπορούσε να σκεφτεί μια τέτοια κωμωδία. 

Μια φάρσα ολάκερη η Ύπαρξη;

"Αν όλα μπορούν να κινηθούν, που θα ακουμπήσουμε;"

Τ' ακούς Σχετικιστή; 

Δεν έζησες  τα νέα φώτα, τα νέα χρόνια  και ματά ξανά τα πιο καινούργια..

Όλα εύκολα τα βλέπεις..

Εμείς όμως ακόμα κάπως παλεύουμε.

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΟΚΑΚΙΟΣ

Δημοσιεύτηκε Ηλεκτρονικά στην Σειρά των Εκδόσεων Άπαρσις
"ΤΑ  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ"
ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ FACEBOOK

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΟΚΑΚΙΟΣ
Του Αλέξανδρου Σταθακιού
17/4/2020

Δέκατη μέρα καραντίνας !
Του το έφερε ο Ψάλτης από τους .. Αγίους Τόπους.
Μέσα στο άγχος μην εκδηλωθούν συμπτώματα…..
«Το είδες, πεθαίνουν και νέοι!»
Ο αρχιμανδρίτης Ακάκιος κλεισμένος στο «Κάθισμα του Αγίου Μερκουρίου», όπου του είπε ο Μητροπολίτης να παραμείνει, όταν μαθεύτηκαν τα νέα..
Στα χώματα της Ιεράς Μητροπόλεως πηγαινοέρχονταν o Πανοσιολογιότατος για τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Έμενε με την μαμά καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα μακριά, σε γειτονική μεγαλύτερη πόλη και εκκλησιαστική επαρχία. Εκεί, ο δέσποτας ήταν πολύ συντηρητικός και «δεν μπορούσε να κάνει χωριό» μαζί του.
Είχε γυρίσει απογοητευμένος από το εξωτερικό. Τέλειωσε το διδακτορικό του στην Καινή Διαθήκη και ξαφνικά σε μια μέρα εκάρει Μοναχός και μετά χειροτονήθηκε Αρχιμανδρίτης του Πατριαρχείου.
Μάλλον δεν άντεξε στα ξένα. Έπιασε κι ο καρκίνος τον πατέρα του…
Ήθελε να γυρίσει. Πίστευε τότε πως ο διπλανός Επίσκοπος είναι έξω από τον βάλτο της «Ελλαδικής θεσμικής Εκκλησίας».. αλλά μάλλον απογοητεύτηκε.
Δεν ήταν ο δεσπότης κανένα «ανέκδοτο», αλλά μεγάλος ισορροπιστής.
Σιγά- σιγά ο ρηξικέλευθος Ακάκιος, σιωπηρά βέβαια, πλην όμως έπεσε σε δυσμένεια..
Δεν βαριέσαι ο δικός μας βρήκε τρόπο.. παρουσιάσεις βιβλίων, κύκλοι χριστιανών νέων , μοντερνίζοντες θεολόγοι και θεολογούντες, έφτιαξε το εκκλησίασμα του .
Αρκετά επαρχιακά ΜΜΕ είχαν ζητήσει τη γνώμη του για διάφορα διφορούμενα και αυτός ευγενικά τα «έχωνε» στο «κατεστημένο»..
Είχαν πάρει κάποιοι «μεγαλόσχημοι» τον δεσπότη ακόμα και για «να τον ξυρίσει», αλλά είπαμε, δεν ήταν βλάξ ο «Άγιος», απλά ισορροπιστής. Τους έλεγε ότι θα τον «συμμορφώσει».. τον έστειλε και σε χωριό , αλλά πάντα ο δικός μας κατάφερνε να έχει τον κύκλο του..
Η σχέση τους όμως ήταν εκρηκτική. Μόλις μαθεύτηκε ότι ήταν ύποπτο κρούσμα, τον πήρε τηλέφωνο και τον διέταξε να κάνει την καραντίνα του στην ενορία του και μη υπάρχουσας οικίας, τον έκλεισε στο παρακείμενο «Κάθισμα του Αγίου Μερκουρίου».
« Μπορεί να τον φωτίσει ο Θεός εκεί στην ησυχία», σκέφτηκε..

Η αλήθεια είναι, ότι ο Ακάκιος από την αρχή, μόλις κλείστηκε, προσπάθησε να κάνει αυτό που υποσχέθηκε στον Θεό. Να είναι Μοναχός και Ασκητής. Προσευχόταν πολύ και νήστευε – Μεγάλη Σαρακοστή γαρ.
Κι όταν λέμε νήστευε , νήστευε. Όχι σαν πολλούς «Αδελφούς» που αφανίζουν το Αιγαίο από τα θαλασσινά του κάθε Άνοιξη..
«Ποία δόξα ἕστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος;
Πάντα σκιὰς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα.
μία ῥοπὴ καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται»
Η προοπτική να αρρωστήσει βαριά δεν ήταν αμελητέα..
Δεν ήταν μόνο αυτό βέβαια..
Όχι δεν ήταν θεομπαίχτης ο Ακάκιος .
Ήταν «περίπτωση» ..
Δεν έγινε μοναχός για να καλύψει την ομοφυλοφιλία του .
Όχι ότι τον τράβαγε συνεχώς το φουστάνι, αλλά αν ήταν κάτι εξαίσιο του γούστου του, η στύση του ήταν μεγαλοπρεπής. Και τώρα που έγινε παππάς, υπήρχαν πολλές ευκαιρίες..
«Να ξέρετε πάντα υπάρχουν αυτές που έχουν βίτσιο με τα ράσα. ″Δουλειά δεν έχει ο διάολος, απαυτώνει τα παιδιά του″»
Δυστυχώς με τις γυναίκες πιο μπροστά δεν είχε επιτυχία. Έλεγε ότι έφταιγε η μεγάλη του εσωστρέφεια.
Είχε εντρυφήσει σε όλα τα βιβλία κι είχε μάθει τι ήταν: Ήταν βαθιά ψυχαναγκαστικός.
Δεν είχε άλλη «νόσο».
Ούτε φετίχ με τα λιβάνια και τα λείψανα, ούτε καμιά παραφροσύνη , «μου μίλησε ο Θεός» και τα τοιαύτα.
Η αλήθεια είναι, επιτέλους επέτρεπε στον εαυτό του να το παραδεχτεί , ότι ήταν ένα εκρηκτικό μίγμα ναρκισσισμού και ακηδίας.
Πέθαινε για να είναι αναγνωρίσιμος, αλλά ήταν λίγο, μέχρι αρκετά τεμπελάκος.
Η γιαγιά του το έλεγε, όταν δεν στρωνόταν στο διάβασμα: «Ο τεμπέλης κι ο φαγάς, ή χωροφύλακας, ή παππάς»..
Του το «καθρέφτισε»..
Την Θεολογική την έβαλε εσκεμμένα στο μηχανογραφικό.
Δεν φανταζόταν βέβαια ότι θα μείνει άγαμος , αλλά θέλεις η αποτυχία του να προχωρήσει στην Επιστήμη, η οποία ακολούθησε τον επώδυνο χωρισμό με την μοναδική γυναίκα που είχε, τον έκανε μια δύσκολη νύχτα να πάρει την απόφαση: «Από του Άμβωνος ! »
Η πλάκα ήταν πως του δώσανε ένα καλογερικό όνομα που δεν του άρεσε: «Ακάκιος».
«Μου θυμίζει τα μακαρόνια!» είπε..
«Γι’ αυτό ! για ταπείνωση..», είπε ο «γέροντας» που τον είχε αναλάβει..

Αυτές τις δέκα μέρες προσευχήθηκε πολύ και ειλικρινά. Προσπάθησε να θυμηθεί κάθε αδικία που διέπραξε. Κάθε φορά που εξαπάτησε τους ανθρώπους, τον εαυτό του και τον Θεό. Όσο και να «χτυπήθηκε», δεν βρήκε ότι ήταν χειρότερος από τον Τελώνη!
Όχι , όχι Φαρισαίος δεν ήταν ποτέ! (και το πλήρωσε..)
«Γιατί δεν μου φανερώνεις τον δρόμο; Πραγματικά «τα’ χω παίξει». Δεν ξέρω τι κάνω εδώ! Δεν ξέρω να κάνω και κάτι άλλο..»
Αυτή την δέκατη νύχτα δεν μπορεί να κλείσει μάτι.
«Τόνε παλεύει ο διάολος.. Μα, αν τον παλεύει ο Θεός;
Τι δυαλιστικές σκέψεις είναι αυτές; Αυτός, δεν είχε γράψει ένα εμπρηστικό άρθρο στο περιοδικό της Μητροπόλεως: ″Από τον δυαλισμό στη διαλεκτική″;»
Το έβαλαν, γιατί δεν ήξεραν τι έλεγε και μετά έγινε πανικός.
«Τι είναι πάλι; Άλλη μια λαγνεία της σκέψης; Ή μήπως είναι η πάλη του Ιακώβ με τον Θεό στη σπηλιά, εκεί, όπου μέσα από το βαθύ τραύμα κατάλαβε ποιος είναι;»
Δέκα η ώρα! έκλεισε όλα τα παράθυρα και τις κουρτίνες. Κοιμήθηκε λίγο..

Δεκαπέντε μέρες καραντίνας.
Δεν παρουσίασε συμπτώματα. Τώρα κόλλησε και δεν αρρώστησε, ή απλά, παρά τους αδελφικούς ασπασμούς, ο ψάλτης δεν τον κόλλησε;
Θα περιμένει μήπως γίνουν τα τεστ αντισωμάτων, που λέει και ο αδελφός καθηγητής Σωτήριος, αν και δεν πιστεύει ότι θα τα κάνουν όλα πραγματικά.
Θα ΄ρθει η ανάγκη του Τουρισμού και του ρευστού, το καλοκαιράκι και θα ξεχαστούν όλα.. Κατά τον Οκτώβρη μας περιμένει θανατικό κάτσε να δεις..
«Πάλι σκανδαλίστηκες;
Πάλι καχύποπτος με τους αδελφούς;
Δέκα μέρες σε περιτριγύριζε το κακό! Δεν έμαθες;»
«Έλα καλά Κύριε, θέλω να ξέρω αν έγινα Μόρτης, δηλαδή απόλοιμος. Αν έπαθα ανοσία στην αρρώστια, για να βοηθήσω την Εκκλησία στο μέλλον!»
Και εκεί του ήρθε στο μυαλό η Ιστορία της Πανούκλας, το «Δεκαήμερο» του Βοκάκιου, που διαδραματίζεται σ΄εκείνη την εποχή και  και από κει ο αγαπημένος Πιερ Πάολο, το «Μακεδονικόν» στην φοιτητική Θεσσαλονίκη, οι μεταμεσονύχτιες προβολές και η Φανή η μοναδική του σχέση, που δεν πήγε καλά.
Τον Παζολίνι τον έμαθε στη Θεολογική: «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο», στο μάθημα «η Αγία Γραφή στην Σύγχρονη Τέχνη»..
Αλλά είπαμε ρεβιζιονιστής από κούνια. Της «Ερμηνείας Μάγιστρος», έτσι τον αποκαλούσε ο «γέροντας». Πήγε και είδε και άλλες ταινίες του και κόλλησε.
Εκεί ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο από την Μητρόπολη:
«Λες να ήρθε η λύτρωση;»
Το σήκωσε. Ήταν το διακάκι.
«Πάτερ, σας θέλει ο Άγιος Παρνασίδος και Δωρίδος»
Μετά ακούστηκε ένα βήξιμο..
Ο «Άγιος» άρχισε να του λέει ότι καλό είναι να κάτσει καμία βδομάδα ακόμα μέσα , αλλά δεν θα φύγει από το χωριό !
Και τότε, τι αμαρτία:! Στο νου του, σαν σινεμά, άρχισε να προβάλλεται «Δεκαήμερο». Πρωταγωνιστής ο Δέσποτας!
Όπως συχνά του συνέβαινε σε τέτοιες περιπτώσεις, να μιλάει δηλαδή μηχανικά και να σκέφτεται άλλα, όταν ο Σεβασμιότατος του έδωσε τις τελευταίες εντολές, του απάντησε :
«Μάλιστα Άγιε Βοκάκιε!»

«Στη Μνήμη του Περικλή Κοροβέση»
.....................
* Ο Αλέξανδρος Δ. Σταθακιός γεννήθηκε το 1970 στην Πόλη

της Σάμου, με καταγωγή από τους Σπαθαραίους Σάμου, όπου έκανε και τα πρώτα βήματα της ζωής του. Σπούδασε Θεολογία και Κοινωνιολογία. Είναι Στέλεχος Πρόληψης των Εξαρτήσεων με κατάρτιση στην Συμβουλευτική και την εμψύχωση ομάδων.
Από το 2001, στελεχώνει την επιστημονική ομάδα του Κέντρου Πρόληψης και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Σάμου «Φάρος». Έχει αποσπαστεί στο Παρελθόν και στον ΟΚΑΝΑ. Μάλλον τον απασχόλησε πολύ ο Συνδικαλισμός και ο Ακτιβισμός. Κατά καιρούς έχει δημοσιεύσει άρθρα επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου και λίγα ποιήματα.

έρως και θύμος αδένας

Μ’ ανάλαφρα τραγούδια

ριγμένα στο σωρό

τον πόνο μου δεν νίκησα 

φεγγάρι μου θολό. 

Μισό φιλί στο στόμα 

ηδονή κλεμμένη

που πήρα από σένα 

γυναίκα λατρεμένη..

Γυναίκα λατρεμένη 

και λίγο φιλημένη,   

σαν τ’ όνομά σου τραγουδώ,

λάβα καυτή θα βγαίνει. 

Κι όταν σαν τ’ άγριο μπουρίνι

θα έρχετ' ο θυμός:  

θειάφι, φωτιά κι ασβέστης  

και κόσμου χαλασμός !

Το πέλαγο δρασκέλα 

κάνε τον σταυραϊτό

ζεστή φωλιά σου έστησα

πουλάκι μου καλό.

Μισό φιλί στο στόμα

χαραυγή σβησμένη 

ξανά ζητάω εσένα 

γυναίκα λατρεμένη..

Γυναίκα λατρεμένη 

σαν το ψωμί  χαμένη, 

μέσα  απ' τον άπατο  βυθό

ο πόθος θα σε φέρνει.

Κι όταν σαν τ’ άγριο μπουρίνι

θα έρχεται ο καημός:
πούσι, γκρεμνά, κλεισούρα

και αναστεναγμός!

"De Profundis", Άρθρο μου στο "Σαμιακόν Βήμα" της 1.6.19

De Profundis

Η 27η Μάη 2017 βρήκε κάποιους από μας, σαν τους τελευταίους Κομμουνάρους του Παρισιού πριν 148 ακριβώς χρόνια*: Ακόμα ζωντανούς, αλλά με το επικείμενο τέλος μπροστά στα μάτια τους. Κι όμως ακόμα και τότε ξανάφτιαξαν το χαράκωμα και έδωσαν την τελευταία μάχη...σε ένα νεκροταφείο.

Πάντα έλεγα σε φίλους και συντρόφους, ότι το ιστορικό σκηνικό μέσα στο οποίο αγωνιζόμαστε, μοιάζει με την “Κομμούνα του Παρισιού”, θαμπό, γνοφώδες, αινιγματικό, ανολοκλήρωτο κι απροσπέλαστο στην ολότητά του και εν τέλει τρικιμιώδες για δόκιμα ναυτάκια, όπως είμασταν. Δεν ήταν να πάρουμε μέσα σε λίγο καιρό τα "Χειμερινά Ανάκτρορα"**, χορεύοντας “Πεντοζάλη”... Να λοιπόν που επιβεβαιώθηκα και ημερολογιακά.

“Ούτε αν νικήσεις να χαίρεσαι πολύ, ούτε αν νικηθείς να κλαις και να οδύρεσαι κλεισμένος στο σπίτι σου”, έλεγε ο Αρχίλοχος το 700 π.Χ. περίπου...

Το πρώτο δυστυχώς δεν το λάβαμε υπόψη, επαναστάτες και ψευτοεπαναστάτες μας πήρε το ρεύμα και άλλοι έμειναν στο νησί της Κίρκης, γλεντώντας την εξουσία, μέχρι να γίνουνε γουρούνια και άλλοι τσακίστηκαν στα βράχια.

Το δεύτερο το έχουμε μπροστά μας. Και δεν είναι το κλάμα μόνο σύμπτωμα του πένθους, είναι κι ο θυμός και η άρνηση. Θέλει καιρό μέχρι την επανατοποθέτηση. Αλλά αυτόν τον καιρό δεν μας το δίνουν οι συνθήκες: Σε ένα μήνα κι άλλες εκλογές. Δεν είναι εύκολο ούτε να αποσυρθείς. Και όλα αυτά που έλεγες για την ευθύνη και την ενεργοποίηση;

Δεν υπάρχει άλλη λύση, αν συνεχίζεις να πιστεύεις ότι “στο βάθος” έχεις δίκαιο: Δες τι φταίει “κατά πλάτος”!

Να λίγα:

Κανείς δεν είναι ηγέτης του εαυτού του. Ούτε επειδή υπάρχουν κάποιοι λίγοι που τον δοξάζουν. Ηγέτης είναι αυτός που εμπνέει πιο δυνατούς από αυτόν.

Δεν μπορεί να γίνει ένωση “εκκλησιών” που θέλουν να κάνουν κατήχηση και προσυλητισμό μεταξύ τους.

Μέχρι να μαζέψουμε τον στρατό για να καταλάβουμε τα “χειμερινά ανάκτορα”, ίσως περάσει αρκετός χρόνος. Δεν μπορεί από τώρα να τσακωνόμαστε για την τακτική με την οποία θα καταλάβουμε τα ανάκτορα αυτά. Πρέπει να συζητάμε για την τακτική με την οποία θα μαζέψουμε τον στρατό.

Οι εθελοντικοί στρατοί, δεν λειτουργούν με παραγγέλματα, αλλά με κοινές αξίες. Όχι θεωρητικά σχήματα, αλλά με απλές “αλήθειες”που όλοι τις αποδέχονται μετά από υπαρξιακή βάσανο.

Αυτές τις αλήθειες, τις πηρυνικές για την Αριστερά και όχι μόνο, Ισότητα και Κοινωνική Δικαιοσύνη, Αδελφότητα και Συλλογικότητα, Ελευθερία Ατομική και Κοινωνική, δεν είναι σίγουρο, ότι η πλειοψηφία των συμπολιτών  μας , στο τέρμα αυτού του Ιστορικού Κύκλου ή στην αρχή του επόμενου τις αποδέχεται. Η ψευτοφιλεύθερη αντεπανάσταση, έχει τόσο κατακαθήσει στις συνειδήσεις. Γιαυτό και οι λεγόμενοι “Δεξιοί”, εμφανίζονται πλέον ως απροκάλυπτα αντιδραστικοί και λεγόμενοι “Αριστεροί”έχουνε γίνοι άσσοι στις πιρουέτες. Στην Ελλάδα είχαμε και την υποχώρηση χωρίς μάχη, ένας λόγος παραπάνω.

Από κει πρέπει να ξεκινήσουμε. Ο Πεντοζάλης είναι έκσταση και όχι επικοινωνιακή κατασκευή. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΑΘΑΚΙΟΣ 

*Οι τελευταίοι 147 Κομμουνάροι εκτελέστηκαν το απόγευμα της 28ης Μαΐου στο νεκροταφείο Περ Λασέζ του Παρισιού, όπου είχαν οχυρωθεί, σε ένα σημείο που σήμερα είναι γνωστό ως Τοίχος των Κομμουνάρων.

**Η Οκτωβριανή επανάσταση, έγινε γνωστή με αυτή την ονομασία, από το γεγονός που αποτέλεσε σημείο αναφοράς της, την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων της Πετρούπολης τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου 1917 (με βάση το παλιό ημερολόγιο).

ΒΡΟΧΗ

Νάτη κι η Βροχή!

Οι πρώτες ψιχάλες χτυπούν στο τζάμι...

Κι εσύ αργείς 

μες το νερό θα προχωρείς

ωραία βροχή

γιατί να σου' χω άχτι; 

Μέσα θα μπεις

Κοντά στις φλόγες τα ρούχα σου στο τζάκι...

Κι εγώ πονώ

τι στο καλό να ονειρευτώ!

 ωραία στιγμή

στη φαντασία που βουλιάζω.

Εν Σπαθαραίοι  Σάμου1990