Δυο νύχτες και μια μέρα στο Πυθαγόρειο

Σαν κατεβείς στην προκυμαία 
και πάρεις σβάρνα τις ταβέρνες 
μαζί με την παλιοπαρέα
θα δεις αγάπες σου χαμένες.

Μέσα στις κοσμικές ταβέρνες είναι της «θάλασσας οι λύκοι»
Και σαν της τράτας τους το δίχτυ τραβάνε ζόρικους καιρούς,
τότες που η Μαργιώ στο Κάστρο, με την ελίτσα στο λαιμό 
κουνούσε το λευκό μαντίλι.

Πρωί σα βγεις στην προκυμαία 
και δεις τις έρημες καρέκλες
στο νου σου κάθονται μοιραία
μισόγυμνες ξανθές κοπέλες.

Αράδα οι πάνινες καρέκλες. Κράζουν του πρωινού οι γλάροι.
«Το Πυθαγόρειο ξυπνάει, το μουγκρητό του το ακούς»,
λέει  η Ντόμινικ στον Σταύρο κι είν’ το φιλάκι της πικρό
του χωρισμού στερνό φιλάκι.

Οι βόλτες σου στην προκυμαία 
και στα μπαράκια με τις ξένες
στο στόμα βάζουνε λαθραία
λέξεις απ’ το μυαλό χαμένες.

Μες τα μπαράκια μεθυσμένος από της Κίρκης σου το χάδι,
ξαπλώνεις κάτω αγριεμένος θεριά με τροφαντούς γλουτούς.
Όταν θα φτάσει ως τον φάρο η ξωτική τους μυρωδιά,
θα φεύγει το παλιό ποστάλι.



ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ 1992, ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ Φεβρουάριος 2002

canzone arrabbiata - (greek subs)

Η Κοιλάδα και ο Ωκεανός

Στην εύφορη κοιλάδα σεριανούσα με μια πικρόγλυκη γεύση πορτοκαλιού στο στόμα.  
Κοίταζα τα βουνά που με έκλειναν στα γνωστά,  τα χειρίσιμα και τα μοναχικά. 
Είπα ν 'ανεβώ ως την κορφή κι ας φοβόμουν τον ανήφορο και την αναπνοή μου, την κουρασμένη από καιρό . 

Ένα ελαφρό αεράκι με καλούσε.
 Ανέβηκα και να ο ωκεανός!                                                
"Θέλω  να χαθώ στα απέραντα νερά του,  μα τι θα απόγινουν τα δέντρα μου;  Άραγε ποιος τώρα τους μιλά;"    
"Φυγε και γίνε πετεινό του ουρανού.  

Χάσε την ψυχή σου και σώστη .."


Με λαχτάρα και ορμή κατέβηκα την άλλη πλαγιά.
Βούτηξα στα ατέλειωτα νερά. Δροσιά και αδρεναλίνη . 
Έψαξα όλο τον βυθό, κυνήγησα τα καβούρια κι έφτιαξα σχεδία .


Από την κορφή είχα δει το πλοίο με την γοργόνα στο φουγάρο.  
Αυτό πλέον με δονούσε . Αντί  για τα δέντρα ο μύθος με τους γυμνούς μαστούς .
Ήθελα να πω στον Καπετάνιο για το μεγαλο ταξίδι μέχρι την άλλη στεριά . 
Τον έφτανα και να ! σαλπάριζε 
Δεν καταλαβαίνει τα σήματα μου!

"Τρέχα! Χάσε την ψυχή σου και σώστη, δες τα πετεινά του ουρανού!" 

Λάμψη

  

Τα φώτα πού 'βλεπες ήταν μακριά

βραδιά με σύννεφα στην Κατερίνη

κι ένα φεγγάρι ανάμεσα σ’ αυτά,
σαν λάμπα μέσα σε βαθιά στοά,
τη σκοτεινιά του θόλου σου να σβήνει.

Στο σπίτι γύρισες κι ήταν αργά

μεσάνυχτα με καθαρή σελήνη

και το τραγούδι άρχισες σιγά
( adagio μέσα σ' όπερα παλιά )

η μοναξιά σου κάπως να μικρύνει.

Η λάμψη σου είναι όλη μια ματιά

που σε πελάγη πάντα παρασέρνει,

το κύμα αυτό με πήρε στα βαθιά 

-ορμή και φόβος δυο γερά κουπιά-
σ' άλλη στεριά να βγουμ' αγγαλιασμένοι.

Κάθε φεγγάρι έχει μια πλευρά

που ο μύθος πάντα θα τη βασιλεύει

στο φως ποτέ δεν θα 'ρθει αληθινά

η γη μας θα' ναι η αγαπημένη 

Στη Τζ. 

ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ

Τρίτη θέση στο καράβι

επιβάτες γύρω γλάροι

κι ένας κόμπος στο λαιμό

σου γραδάρει τον καημό

Να ποια είναι η ζωή μου

και η αναμέτρησή μου

με τα άγια όνειρά μου

και τα κρύα τραύματά μου

Τρίτη θέση στο καράβι

και η θάλασσα σα λάδι

όλα μπρος ανοιχτωσιά

και γλυκαίνει η καρδιά

Να ποια είναι η ζωή μου

και η συγκατάβασή μου

με τα λίγα ψέματά μου

και τα στάσιμα θεριά μου

Τρίτη θέση στο καράβι

το αεράκι είναι χάδι

κι ένα σούρουπο φωτιά

δεν σου δίνει τα κλειδιά

Να ποια είναι η ζωή μου

και η αγανάκτησή μου

Mε την τόση αναβολή μου

πάει φεύγει η ζωή μου 

Μπέρτολτ Μπρεχτ : "Άκουγε όταν μιλάς"

"Μη λες πολύ συχνά ότι έχεις δίκιο δάσκαλε!
Άσε να το δουν και οι μαθητές!
Μην πιέζεις πολύ την αλήθεια.
Δεν το αντέχει
Άκουγε όταν μιλάς!"

76 ποιήματα

μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη

Δ΄Έκδοση Θεμέλιο 1983

Μπέρτολτ Μπρεχτ "Άκουγε όταν μιλάς" 1956

Από: Aνατροφοδότηση: "Άκουγε όταν μιλάς" Μπέρτολτ Μπρεχτ 1956:

Αναπόληση (Δοκιμή Γ')

Θυμάσαι που είπες στην αρχή

«για μια βραδιά ας κοιμηθώ

στης ποταμιάς το γυάλινο χαλίκι»;

Με κείνο το φεγγάρι ταξίδεψες...

Στο στόμα όμως έμεινε αλάτι και φαρμάκι.

Θυμάσαι; Είχες σαν ευχή

τον κρύο αέρα του βουνού

μες της σπηλιάς το μυστικό ψαλτήρι.

«Ιθύνων νους σχεδόν ανώφελων μαχών»

σε κείνο το φαράγγι ακούστηκες.

Κι αν ψωραλέα λάφυρα κέρδισες,

αλήθεια πόσο πόθησες ένα μαϊστραλάκι !

Έμεινες  ταμπουρωμένος στην ακτή

σ΄ ένα χαντάκι μες την άμμο.

Οι θάλασσες σου γίναν ένα τίποτα

και στάχτη ακόμα ζωντανή τσιγάρισε

τ’ αδέσποτα μαλλιά σου .